Fragment uit Het meisje uit Buenos Aires
Vanaf het begin van hun relatie voelt ze zich schuldig tegenover Alex. Niet omdat ze hem niet alles over zichzelf heeft verteld, welke vrouw van zevenentwintig die de prins van haar dromen – en letterlijk dus een prins – ontmoet, doet dat? En wat doen al die verhalen over haar vriendjes en de wilde feesten in Buenos Aires of New York er nou toe? Alsof hij zelf een groentje was! Maar zwijgen is iets anders dan liegen. Wat kon ze anders? Hem de waarheid vertellen over haar vader? En nu? De foto’s laten zien? Dan nóg zal hij het haar niet kwalijk nemen dat ze hem al die jaren in haar vaders onschuld heeft doen geloven. Waarom zegt ze het hem dan niet? Om hem geen pijn te doen? Omdat ze bang is voor zijn reactie? Voor zijn moeder, die een stuk minder vergevingsgezind is dan hij?
Soms zou ze weleens willen dat hij dat óók was. Dat hij boos op haar zou worden, haar zou tegenspreken, ruzie met haar zou maken. Ze houdt veel van hem, maar zijn meegaandheid en zijn mateloze bewondering kunnen haar behoorlijk ergeren, alsof hij niet haar man maar haar kind is.
Soms verlangt ze naar een man die niet te beroerd is haar de waarheid te zeggen. Aan de andere kant hoeft ze bij Alex nooit bang te zijn dat hij haar bedriegt, hij zou het niet kunnen. Toch is hij geen watje, zoals ze dat hier zo mooi noemen, helemaal niet, hij is spontaan en behoorlijk zelfverzekerd, al vindt ze wel dat hij eens wat meer van zich af moet bijten als zijn moeder wat van hem wil. Maar ja, wie durft dat bij Beatrix? Zíj, heel soms.
